Johan had nooit gedacht dat hij in de zorg zou werken. Jarenlang was de tuinbouw zijn wereld. Tot zijn leven een andere wending kreeg. Zeven jaar geleden werd bij Johan maagkanker geconstateerd. “Dan staat alles ineens stil”, vertelt hij. “Je gaat anders nadenken over wat je doet en waarom.”
Na een intensieve periode van behandeling en herstel probeerde Johan de draad weer op te pakken. Maar zijn werk voelde niet meer vanzelfsprekend.
Tijdens zijn revalidatie krijgt Johan woorden te horen die hem bijblijven. “Ik hoorde twee keer van mijn werkgever in de tuinbouw: ‘We weten niet wat we met je aanmoeten.’ Dat kwam hard binnen.” Hij begint te twijfelen of hij niet iets anders moet gaan zoeken. “Je bent niet meer de jongste en je vraagt je af: wat kan ik nog?” Toch is dat niet waar zijn verhaal stopt.
Zijn vrouw Patricia werkte, net als Johan, jarenlang in de tuinbouw. Zij maakte al eerder de overstap naar de zorg bij Careyn op aanraden van hun dochter, die ook in de zorg werkt. Johan ziet zijn vrouw veranderen. “Ik zag haar opbloeien. Ze kwam met energie thuis, met verhalen, met plezier in haar werk.” Langzaam groeit het idee: misschien kan dit ook iets voor hem zijn.
Johan besluit te solliciteren en mag een halve dag meelopen op De Rozenhof, een woonlocatie voor mensen met dementie. “Ik voelde gelijk een klik. Met het werk, met de mensen, met het team.” Die twijfel die hij lange tijd voelde, maakt plaats voor rust en vertrouwen. “Vanaf dat moment wist ik: dit is het.” Sindsdien voelt hij zich hier helemaal op zijn plek.
Hoewel zijn vrouw in de wijkverpleging werkt, is het verpleeghuis meer voor Johan. Wat Johan het leukste vindt aan werken in de zorg, zit niet in schema’s of taken. Het zit in het contact. “Je werkt met mensen die Nederland hebben opgebouwd. Als je daar iets voor terug kunt doen, is dat ontzettend waardevol.” Soms zit dat in kleine momenten. “Een mevrouw die je helpt, die je ‘dankjewel’ zegt en je een knuffel geeft. Dan weet je waar je het voor doet.”
Weer naar school gaan vond Johan wel spannend. “Ik dacht echt: kan ik dit nog wel?” Maar gaandeweg groeit zijn vertrouwen. “Ik verbaas mezelf soms nog over wat ik allemaal kan leren. Het was spannend, maar ik ben zó blij dat ik deze stap heb gezet.” De begeleiding vanuit collega’s ervaart hij als warm en ondersteunend. “Je wordt niet in het diepe gegooid. Iedereen neemt de tijd voor je.”
Als Johan terugkijkt, voelt hij vooral dankbaarheid. “Na alles wat ik heb meegemaakt, voelt dit als opnieuw beginnen.” Zijn boodschap aan mensen die twijfelen over een overstap naar de zorg is duidelijk: “Het maakt niet uit hoe oud je bent. Als je met mensen wilt werken en empathie hebt, dan hoor je hier thuis.”
Wij gebruiken cookies om jouw gebruikservaring te optimaliseren, het webverkeer te analyseren en voor persoonlijke advertentiedoeleinden. Lees in onze cookiesbeleid hoe wij cookies gebruiken en hoe je ze kunt beheren door op "Voorkeuren" te klikken. Als je akkoord gaat met ons gebruik van cookies, klik je op "Accepteer alle cookies".
