Ton en Mineke over vrijwilligerswerk: “Als zij genieten, gaan wij blij naar huis”

Voor Mineke heeft vrijwilligerswerk altijd een rol gespeeld. Zij zet zich al zestig jaar in voor anderen. Onlangs werd die mijlpaal met een lintje van de burgemeester bekroond. Een bijzonder moment, dat ze zelf totaal niet zag aankomen. “Ze hadden me met een smoes meegenomen. Ik wist van niks”, vertelt Mineke glimlachend. Ook Ton glundert als ze het verhaal vertelt.

Samen zijn Ton en Mineke een vertrouwd gezicht bij Careyn. Ze werken twee dagen per week bij Careyn. Om muziek te maken, een spelletje te spelen, een kopje koffie of een praatje. Niet omdat het moet, maar omdat het ‘iets’ doet met de bewoners, én henzelf.

Het zit in de kleine momenten

“Het is mooi werk,” zegt Mineke. “Je merkt meteen wanneer bewoners genieten.” Volgens haar zit dat niet alleen in grote activiteiten, maar juist de kleine dingen maken vaak het grootste verschil. Even langsgaan bij iemand die weinig bezoek krijgt. Een bewoner ophalen voor de muziekmiddag. Of een kort praatje maken in de gang. “Dat kost bijna geen moeite,” zegt Ton. “Maar het betekent heel veel voor mensen.”

Inmiddels kennen zij de bewoners ook goed; ze weten wie hun koffie zwart drinkt en welke bewoner liever een beker met een oor gebruikt. Voor bewoners betekent dit erkenning en aandacht, en een gevoel dat ze erbij horen. “Als ze na afloop zeggen dat ze een leuke middag hebben gehad, dan ga je zelf ook met een goed gevoel naar huis.”

Samen iets neerzetten

Op woensdag en vrijdag begeleiden ze onder andere het sjoelen en de muziekmiddag. Ton stelt dan de muziek op, samen met welzijnsmedewerker Thijme. Ton en Mineke stellen alles af op de bewoners: geen standaardlijst, maar muziek die herinneringen oproept. “Toen we vroegen wat de bewoners wilden horen, kwamen namen als André Rieu en muziek uit de jaren vijftig naar boven.” Het is dan mooi om te zien hoe een bewoner die nauwelijks spreekt, meebeweegt op de muziek en zelfs zachtjes meezingt. “Daar smelt mijn hart dan van,” vertelt Mineke.

Doe wat bij je past

Vrijwilligerswerk is bij Careyn heel breed. Van wandelen tot koffie schenken, van spelletjes tot helpen bij verschillende activiteiten. Volgens Ton en Mineke begint het bij één simpele vraag: wat vind je zelf leuk? “Als je iets doet wat niet bij je past, merken mensen dat meteen,” zegt Ton. Mineke moet lachen als ze terugdenkt aan een verzoek om bij het handwerkclubje aan te sluiten. “Ik heb meteen gezegd: dat is niks voor mij. Ik kan niet stilzitten en heb daar het geduld niet voor.” Juist door daarin eerlijk te zijn, doen ze nu wat echt bij hen past. “Je moet interesse hebben in mensen en doen wat je leuk vindt,” zegt Mineke.

Je krijgt er meer voor terug dan je denkt

In de loop van de tijd ontstaat er vanzelf een band met bewoners.“Als we een paar dagen niet geweest zijn, vragen de bewoners waar we zijn,” vertelt Mineke. “Dat is toch bijzonder?” Maar het werkt ook andersom. “Als de mensen vrolijk zijn, ben je dat zelf ook,” zegt Ton.

Voor Ton en Mineke draait vrijwilligerswerk daarom ook niet om de bezigheid, maar om iets betekenen voor de mensen. “Je moet het willen doen voor de mensen. Dan haal je er vanzelf iets moois uit”, vertelt Mineke.