Aspirant Leerling Agata: "De stap naar de zorg bleek kleiner dan ik dacht"

Jarenlang werkte Agata in de logistiek. Een baan in de zorg? Daar had ze eigenlijk nooit over nagedacht. Tot een vriendin uit de wijkverpleging haar vroeg om eens een dag mee te lopen. Die kennismaking beviel zo goed dat ze de stap waagde. Inmiddels werkt ze als aspirant-leerling in de wijkverpleging en volgt ze het werk-leertraject tot Verzorgende IG. Achteraf vraagt ze zich regelmatig af: "Waarom heb ik dit niet veel eerder gedaan?"

Van nieuwsgierig naar overtuigd

Een overstap naar de zorg stond nooit op Agata's planning. Ze had het prima naar haar zin op werk, maar merkte dat ze behoefte kreeg aan iets anders. "Ik dacht, kan ik niet iets doen wat meer betekent? De maatschappij vergrijst en niemand kijkt meer naar elkaar om." Toch bleef het lange tijd bij een gedachte. Tot een vriendin haar vroeg of ze eens wilde kennismaken met de wijkverpleging. "Ik dacht waarom niet? Ik ga gewoon in gesprek." Na een kennismakingsgesprek liep ze twee dagen mee in de wijk. Dat bleek precies genoeg om te ontdekken dat dit werk bij haar paste.

Eerst ervaren of het echt iets voor je is

Juist het aspirant-traject maakte de overstap voor Agata toegankelijk. Ze hoefde niet meteen een opleiding te starten, maar kreeg eerst de ruimte om te ontdekken hoe het werk in de praktijk eruitziet. "Je kunt wel zeggen dat je de zorg in wilt, maar als je eenmaal bij mensen thuiskomt, kan het ook zijn dat je denkt, dit is toch niets voor mij." Voor Agata bleek al snel het tegenovergestelde waar. De eerste weken liep ze mee met verschillende collega's. Ze maakte kennis met cliënten, keek hoe collega's werkten en kreeg steeds meer zelfvertrouwen. "Eigenlijk zeiden mijn collega's na een paar weken al, dit kun jij prima." Dat vertrouwen hielp haar om stap voor stap zelfstandiger te worden.

Werken in de wijk is veel afwisselender dan je denkt

Wat haar misschien wel het meest verraste, is hoe veelzijdig de wijkverpleging is. Geen cliënt is hetzelfde en geen dag verloopt volgens een vast patroon. "Je komt bij mensen thuis. De één heeft weinig hulp nodig, de ander juist heel veel. Je komt bij mensen met dementie, maar ook bij cliënten die nog heel zelfstandig zijn." Juist doordat je bij mensen thuis komt, leer je hen op een andere manier kennen. "Ze vertellen je hun verhaal. Ze vragen ook naar jou. Op een gegeven moment wachten ze gewoon op je." Die band groeit vanzelf. Cliënten vertellen over hun weekend, herkennen haar als ze door de wijk loopt of zijn blij als ze na een vakantie weer terug is. "Dan denk ik: dit is mijn wijkje."

Leren terwijl je werkt

Nadat Agata als aspirant was gestart, stroomde ze door naar het flexibele werk-leertraject tot Verzorgende IG. Ze werkt drie dagen per week in de wijk, gaat één dag naar school en past wat ze leert direct toe in de praktijk. De opleiding kent een doorlopende instroom, waardoor je op verschillende momenten in het jaar kunt starten. Achteraf zou ze toekomstige zij-instromers wel één advies willen meegeven. "Misschien had ik achteraf gezegd: laat me eerst een half jaar wennen." Niet omdat ze spijt heeft van haar keuze, maar omdat er veel tegelijk verandert. Een nieuwe baan, een opleiding, een nieuw werkritme en thuis een gezin dat ook moet wennen. "Ik had nog nooit in de zorg gewerkt. Alles was nieuw." Toch kijkt ze positief terug op de keuze voor het werk-leertraject. "Ik vind het heel fijn dat die mogelijkheid er is."

Je hoeft het niet alleen te doen

Hoewel je als medewerker in de wijk veel zelfstandig werkt, voelde Agata zich nooit alleen. De eerste weken liep ze mee met collega's. Daarna kreeg ze steeds meer ruimte om handelingen zelfstandig uit te voeren, terwijl collega's altijd beschikbaar bleven om mee te denken of vragen te beantwoorden. "Als ik twijfel, kan ik altijd bij iemand terecht." Ook tijdens haar opleiding krijgt ze begeleiding vanuit school én vanuit Careyn. Ze heeft een werkbegeleider, praktijkopleider en regelmatig evaluatiegesprekken om samen te kijken hoe het gaat. Eén les heeft ze inmiddels wel geleerd. "Gewoon vragen. Ook als je denkt dat het een domme vraag is." Volgens haar maakt juist die open cultuur het makkelijker om te groeien in het vak.

Een eerlijk beeld van de zorg

Agata wil het werk niet mooier maken dan het is. Werken in de wijkverpleging vraagt ook iets van je. "Je ziet mensen op hun kwetsbaarst." Soms kom je situaties tegen die je raken. Achter iedere voordeur schuilt een persoonlijk verhaal en niet alles wat je ziet, is gemakkelijk. "Dat had ik onderschat." Ook fysiek kan het werk pittig zijn. Daarom vindt ze het belangrijk dat mensen zich daarvan bewust zijn. "Het is niet alleen maar makkelijk." Juist doordat ze daar eerlijk over is, komt haar enthousiasme geloofwaardig over.

Ondanks alle nieuwe indrukken, de opleiding en de uitdagingen hoeft Agata niet lang na te denken als je vraagt of ze ooit nog terug zou willen naar haar oude werk. "Nee. Ik zit echt op mijn plek." Dat gevoel komt vooral door de waardering die ze iedere dag ervaart. "Mensen wachten op je. Ze zijn zo blij dat je er bent." Juist op de momenten dat de opleiding veel vraagt of een werkdag intensief is, denkt ze daaraan terug. "Dan denk ik: ik doe het niet alleen voor mezelf. Ik doe het ook voor hen."

Twijfel je nog? Ga gewoon eens kijken

Als Agata één advies mag geven aan mensen die overwegen de overstap naar de zorg te maken, is het verrassend eenvoudig. "Loop gewoon een keer mee." Zelf had ze nooit gedacht dat de zorg zo goed bij haar zou passen. Nu kan ze zich moeilijk voorstellen dat ze ooit iets anders deed. "Ik vraag me eigenlijk elke dag af waarom ik dit niet eerder heb gedaan."